میدان آبی

            تیم ملی ایران ۰ ـ تیم ملی سوریه صفر

   امروز در ورزشگاه آزادی اولین بازی از سری مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰

  بین دو تیم ایرن وسوریه برگذار شد .

 در مورد چگونگی بازی نمی خواهم بحث کنم "ولی واقعا چرا باید در مقابل

 این تیم (سوریه ) این گونه بازی کنیم تیمی که وقتی که با ایران در یک گروه

 قرار گرفت همه از صمیم قلب گفتند : ما برنده ایم ما این تیم را ...

  ولی امروز مشاهده کردیم  بازی خودمان را "حمله کردیم "توپ را در اختیار

  داشتیم " ولی هدف چه بود ؟مقصد کجا بود ؟دست کم گرفتیم  درست است

باید هم بگیریم ! ما کجا سوریه کجا !؟

 بحث من در خط حمله است " جائی که بازی کردند  " علی سامره "

 محسن خلیلی " و مهدی رجب زاده !

  اولی "علی سامره که دیگر عادت کردیم به بد بازی کردن او در تیم ملی

هرچند که او در بازی باشگاهی واقعا عالی کار می کند .

  دومی " محسن خلیلی  که نمی توان از او زیادایراد گرفت چون تازه با جو

 تیم ملی آشنا شده ودارد کم کم عادت می کند " البته نا گفته نماند

  مهاجم باید گل بزند "آن هم مهاجمی مثل خلیلی !

 سومی " مهدی رجب زاده " بازیکنی که همیشه ادعای ملی پوش بودن

دارد و حتی خود را در حد فیکس بودن می بیند ! ولی امروز تا ۹۰دقیقه در زمین

 بود ولی جه کار کرد ؟ بازیکنی که در تیم اماراتی خود تا حد اخراج هم پیشرفته

 "امروز کاری نکرد شاید توقعی هم نباید داشت! ولی کسانی که علی دائی

 این شهریار فوتبال ایرن را تنبل و بی خطر می دانستند کجا هستند ؟ شهریاری

 که فقط سایه ی اورا دونفر دنبال می کردند "یادش بخیر...